یادمه غریبه بودیم با هم
با چند پیام آشنا شدیم
کم کم دوست هم شدیم
دوست هم موندیم تو همه ی شرایط کنار هم موندیم
شدیم صمیمی ترین دوست هم
طوری که تونستیم حرفهای دلمون رو که با هر کسی نمیتونستیم بگیم به هم بزنیم
رابطمون عمیق تر شد
رفته رفته محرم راز هم شدیم
سنگ صبور هم شدیم
با شادی هم شاد شدیم تو غم و غصه ها شریک هم شدیم
دل نازک شدیم برای هم
به وقتایی حساس شدیم برای هم
محبت بینمون ایجاد شد
اعتماد شکل گرفت و .
ناخودآگاه کلمه ی " دوستت دارم " رو بهم گفتیم
شدیم نفس هم ،زندگی هم
همه ی فکر و خیال هم شدیم
با اینهمه فاصله هیچ وقت نشد از هم دور باشیم
نشد همو بی خبر بذاریم
تو خوشی ها و توی جمع جای همو خالی کردیم
توی جمع اگه بودیم فکرمون ، دلمون پیش هم بود
هر چی که تو دوست داشتی منم دوستش داشتم
هر چی که من دوست داشتم تو هم دوستش داشتی
یا لااقل اگه سلیقمون فرق داشت با چیزهایی که دوستشون داشتیم به یاد هم می افتادیم
به جایی رسیدیم که دیگه دلمون هیچی نمیخواست جز بودن واقعی کنار هم
کنار بقیه دیگه هیچی هیجان قبل رو برامون نداشت و دلمون رو شاد نمیکرد
دلهامون برای هم تنگ میشد
امان از دلتنگی های بی رحم .
ولی با یه کلمه که فقط اسم همو صدا میزدیم قلبمون به شدت برای هم می تپید و و و
خیلی چیزهای دیگه .
الان که به عقب نگاه میکنم میبینم تنها یه چیز باعث شد اینطوری عاشق هم باشیم و اون هیچی نبود جز
جز چی ؟
بنظرت چی باعث شد بینمون محبت شکل بگیره و عشق وجودمون رو پر کنه ؟
اون چیزی نبود جز " موندن "
موندن در هر شرایطی کنار هم
آره موندن مهمترین دلیل همه ی این عشقه
اگه موندن نبود عشقی شکل نمیگرفت
با وجود همه ی مشکلات باز هم کنار هم موندیم.
موندم و میمونم پیشت
موندن یعنی هنوز دوستت دارم
یعنی هنوزم دردت درد منه
یعنی نفست دلیل زندگیمه
موندن رو حرفام و موندن کنارت قشنگترین غرور منه
موندم و میمونم پیشت
تو چطور ! تو هم میمونی پیشم ؟
درباره این سایت